In Frankrijk voortaan leven in een dorpje

'Hoe haal je het nou in je hoofd man!', krijst Sandra. 'Waarom niet?', was John's tegen antwoord. Sandra wordt helemaal gek. 'Frankrijk', dacht ze, 'hij dacht er waarlijk over om naar Frankrijk te gaan'. Ook niet om op vakantie te gaan, nee!. Daar zou ze nog wel overheen kunnen komen.

Nee, John, haar man, de man die weet hoe een antipathie ze heeft aan alles wat met Frans is (ja, zelfs de wijn en de camembert!), wil naar Frankrijk om ginder te gaan leven en werken. 'Maar Sebastiaan dan', probeert ze nog tegen beter weten in. 'San, er zijn ginds ook genoeg scholen en voordat je het weet heeft hij daar bergen vrienden'. 'Ja, franse vriendjes', mokt ze nog na, doch ze wist dat ze verloren had.
clip-on zonnebril kopen

6 weken geleden was er nog niets aan de hand. Tot een oud-collega van John op de proppen kwam met een bizar plan. 'Beslist een voordeel, maat!', had Dirk bevlogen geroepen. 'Hoezo ga je zelf dan niet', snauwde Sandra. 'Ik heb de diploma's niet, schat en John........, wat zeik je nou eigenlijk, je kan leven als een god in Frankrijk?!'. 'God in Frankrijk!', snoof ze en rende de kamer uit.

Een half jaar verder is alles geregeld. Het huis is verkocht. Sebastiaan is opgezegd op zijn kleuterschool en alle koffers en dozen staan gepakt en wel in de verhuisauto. Het is begin mei, doch de regen slaat tegen de voorruit van de wagen. Het past exact bij mijn stemming. John zit desalniettemin blijmoedig te fluiten en Sebastiaan zingt uit volle borst, 'ik ga naar Frankrijk en ik kom nimmer meer terug'.

Het is bijna niet denkbaar, maar ik wordt er nog somberder van. Zeven uren later rijden we het dorpje, Sully sur Loire, in. Ongeacht dat het geweldig weer is, kan ik enkel maar bedenken dat Sully wel erg veel op 'silly' lijkt. De situatie waarin wij ons bevinden.

Ik negeer hier de gezellige levendigheid op het marktplein en de onverwachte gastvrijheid van de mensen. Want fransen zijn niet attent, zo staat in mijn bevooroordeelde geheugen gegrift!. We worden naar een groot balkon geleid. 'Zal wel het gemeentehuis zijn', fluistert John. Onverwachts hoor en zie ik een fanfare aan komen lopen, compleet met marionettes.

Er stelt zich een man voor als le maire de Sully en ik kan welhaast mijn lachen niet bedwingen. De man heeft zo een opklapbare clip-on zonnebril op. 'Nous sommes......la piscine......bienvenue'. Had ik nou toch maar die franse les meegedaan met John, dan had ik nu niet zo stom hoeven kijken en wachten tot John het kan vertolken. 'Ze zijn vereerd dat we het zwembad voor ze willen aanleggen en brengen ons nu naar ons huis', glundert hij.

Een kwartiertje daarna staan we middenin een paar prachtige bloesembomen en neemt de maire van Sully afscheid. 'Moeten we op deze plaats zelf nog een huis aanleggen?!', vraag ik, verschrikt naar adem happend. 'Neen, kijk daar', en hij wijst tussen de bloeiende bomen richting een boog. Wantrouwig loop ik er naartoe en plotseling zie ik een schitterende villa met uitbouw en lieftallige balkonnetjes. 'Ja', zeg ik zacht, 'we kunnen leven als een god in Frankrijk'.

Comments on “In Frankrijk voortaan leven in een dorpje”

Leave a Reply

Gravatar